امروزه دانشگاه بهعنوان عاملی مهم در اقتصاد دانشمحور و چرخه نوآوری ایفای نقش مینماید و میتواند بهعنوان موتور محرک دانش بشری بهشمار آید و رشد و تعالی جوامع را دنبال میکند. در این عرصه، دانشگاه کارآفرین نقش مهمی را هم بهعنوان تولیدکننده و هم نهادی انتشاردهنده دانش چکیده کامل
امروزه دانشگاه بهعنوان عاملی مهم در اقتصاد دانشمحور و چرخه نوآوری ایفای نقش مینماید و میتواند بهعنوان موتور محرک دانش بشری بهشمار آید و رشد و تعالی جوامع را دنبال میکند. در این عرصه، دانشگاه کارآفرین نقش مهمی را هم بهعنوان تولیدکننده و هم نهادی انتشاردهنده دانش ایفا میکند. هدف از پژوهش حاضر شناسایی و اولویتبندی عوامل مؤثر بر موفقیت کارآفرینی دانشگاهی است. جهتگیریهای این پژوهش، ترکیبی از تحقیقات کاربردی و توسعهای است. مبنای فلسفی این تحقیق اثباتگرایی و از نظر رویکرد، استقرایی است. راهبرد تحقیق نیز از نوع پیمایشی است و از نظر نوع روش، جزء تحقیقات کمّی بهشمار میآید. جامعه آماری در برگیرنده تمامی اساتید و مدیران دانشگاه یزد میباشد که با استفاده از روش نمونهگیری هدفمند، 10 نفر انتخاب شدند که در مرحله اولویتبندی هر یک از عوامل با استفاده از تکنیک تاپسیس فازی مردد همکاری کردند. نتایج نشان از شناسایی 33 عامل در ابعاد آموزشی، پژوهشی، سازمانی، اقتصادی، بین سازمانی، فرهنگی و انسانی دارد که در این بین، عوامل حمایت مالی و معنوی دولت از فعالیتهای کارآفرینی دانشگاهها، میزان بودجه تخصیص داده شده دانشگاه برای فعالیتهای تحقیق و توسعه، حمایت مدیران ارشد دانشگاه از افراد دارای ایده، جذب کمکهای مالی از نهادهای مستقل، شرکتهای بزرگ و منابع خارجی و توسعه ایدهها، طرحها و مدلهای کسبوکار به ترتیب مهمترین عوامل مؤثر موفقیت کارآفرینی دانشگاهی محسوب میشود.
پرونده مقاله
امروزه مسائلی از قبیل کاهش منابع انرژی، آلودگیهای زیستمحیطی، افزایش خسارتهای مادی و معنوی ناشی از سوانح و تصادفات، نظارت و مدیریت حمل و نقل برونشهری، افزایش زمانهای تلفشده و روند رشد سریع تقاضای حمل و نقل در دنیا به یک مشکل جدی در بخش حمل و نقل جادهای تبدیل شده ا چکیده کامل
امروزه مسائلی از قبیل کاهش منابع انرژی، آلودگیهای زیستمحیطی، افزایش خسارتهای مادی و معنوی ناشی از سوانح و تصادفات، نظارت و مدیریت حمل و نقل برونشهری، افزایش زمانهای تلفشده و روند رشد سریع تقاضای حمل و نقل در دنیا به یک مشکل جدی در بخش حمل و نقل جادهای تبدیل شده است. این در حالی است که وجود حمل و نقل روان و ایمن از اساسیترین زیرساختهای توسعه و افزایش سطح بهزیستی و رفاه اجتماعی هر کشور است. از دیگر سو رشد سریع فناوریهای نوظهور که نقش پیشران در صنایع و بخشهای مختلف اقتصادی دارند و صنعت حمل و نقل را به سمت هوشمندسازی، افزایش کارایی و بالابردن سطح کیفیت خدمات رهنمون میشوند، مورد توجه سیاستگذاران و برنامهریزان کشور قرار گرفته است تا با بهرهگیری از این فناوریهای نوظهور مشکلات جدی این حوزه را مرتفع نمایند. بدلیل محدودیت منابع طبیعتاً نخست شناخت فراگیر و سپس اولویتبندی این فناوریها میتواند گامی برای برونشد از شرایط حاضر باشد. به همین منظور در این پژوهش تلاش شده تا با انجام مطالعات کتابخانهای فناوریهای نوظهور در حمل و نقل جادهای شناساییشده و سپس با استفاده از روش تصمیمگیری چند معیاره (تاپسیس) اولویتبندی آنها صورت پذیرد. نتایج بیانگر آن است که با توجه به شاخصهای اهداف راهبرد ملی در این بخش، فناوری «شبکههای ارتباطی هوشمند» در رتبه اول و پس از آن با اختلاف اندک فناوریهای «اتوماسیون ترافیک» و «اتوبوسهای هوشمند» در رتبههای دوم و سوم و با شاخصی نزدیک به رتبه اول قرار دارند.
پرونده مقاله